200 χρόνια ιστορίας έχει το Συριανό Λουκούμι, όσα και η Ερμούπολη της Σύρου. Το 1822, μαζί με τον πολιτισμό τους οι Χιώτες έφεραν στη Σύρο και την τέχνη του λουκουμιού. Με τη Μικρασιατική καταστροφή του 1922, έφτασε και το δεύτερο κύμα προσφύγων στη Σύρο. Οι Μικρασιάτες συνάντησαν την τρίτη γενιά λουκουμοποιών προσφύγων του 1822 με τους οποίους ενσωματώθηκαν και άνοιξαν τα δικά τους εργαστήρια. Η λουκουμοποιία Συκουτρή ξεκίνησε το ταξίδι της στη Σύρο από τον 15χρονο Σμυρνιό πρόσφυγα Γεώργιο Συκουτρή, τον πατέρα της τελευταίας αυθεντικής μαστόρισσας λουκουμιών και σημερινής συνιδιοκτήτριας, κυρίας Ντίνας Συκουτρή. Φθάνοντας στη Σύρο εκ Σμύρνης, έφερε μαζί του την παράδοση του λουκουμιού από το Χιώτη πατέρα του, που διατηρούσε εργαστήριο. Το 1928, πήρε επίσημα την άδεια για να εργαστεί ως ζαχαροπλάστης και απέκτησε το προσωπικό του εργαστήριο στο νησί, παράγοντας με τον παραδοσιακό τρόπο λουκούμι, χαλβαδόπιττα και άλλα προϊόντα ζαχαροπλαστικής. Πολλοί Μικρασιάτες ίδρυσαν οικογενειακές λουκουμοποιίες, οι οποίες άνθισαν και προόδευσαν λόγω της τέχνης και της διάθεσής τους να κάνουν το μοναδικό αυτό γλυκάκι γνωστό στα πέρατα του κόσμου. Το 1870, το νησί αριθμούσε 55 λουκουμοπαραγωγούς και μέχρι το 1945, καταγράφονται 128 ζαχαροπλάστες, η πλειοψηφία προσφυγικής καταγωγής. Στήθηκε μια βιομηχανία γύρω από την τέχνη του λουκουμιού και αναπτύχθηκαν επαγγέλματα και τέχνες (λιθοτυπογράφοι, γραφίστες, μακετίστες, πωλητές) που επέφεραν οικονομική άνθηση.